صائن الدين على بن تركه
271
چهارده رساله فارسى ( فارسى )
ب س م ال له ر حم ن ال ر حى م بعد از سپاس بىحد و قياس ، پروردگارى را كه بىرنگ آمادگى و قابليت ، هر چيز را در كارگاه جمعيتپناه : « صِبْغَةَ اللَّهِ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً » چنانچه بايست نقش بست ، و درود بىكران بر سرورى كه بنام حقيقت نشان او ، بنياد آن كار شده تمام انجام گشت . اشارت دولت بشارت از صوب صواب دلالت وقت چنين رسيد كه : در بيان معنى قابليت و مصدر تحقق آن به زبان تحقيق ترجمان محرمان پرده سراى ختمى و اهالى آن ولايت ، چيزى مىبايد نوشت ، و چون اين مسئله از غوامض علوم ايشان است ، كه بسى از اصول حقايق مهمه بر آن مبتنى است ظاهرا و باطنا ، از آن جمله تحقيق معنى افعال و اعمال عباد و عبّاد و مناط اوضاع و احكام شرعى كه رهروان كريمه گفتهاند ، بر منصهء اظهار در جلوه آوردن ، به منهج صواب اقرب ديد . ازآنرو كه خاصهء شريفهء ختمى آنكه روشن گردد و فحواى گفتهء : و انى و ان كنت الاخير زمانه * لآت بما لم تستطعه الاوائل بر ذايقهء مدارك هوشمندان هويدا شود ، كه با گفتههاى قدما در رشتهء انتظام كشيده آيد ، تا مبصّران بازار تميز و فاقدان دكان عقل و اختيار بلندى مرتبهء هريك را فهم نموده رابح از بهرج جدا كنند و تفاوت قدر همه بر صحايف اظهار آشكاره « 1 » گردد . نقدها را بود آيا كه عيارى گيرند * تا همه صومعه داران پى كارى گيرند
--> ( 1 ) - ن : آشكار گردد ، ش .